BİR MUSTAFA KEMAL ÖYKÜSÜ

 

Saçları altın sarısı, gözleri gök mavisiydi ama,

Bakışları derin ve anlamlıydı…

Zekâsının keskinliğini, kararlılığını ve idealistliğini,

Şimşek gibi bakışlarından anlayabilirdiniz…

Karakteristik yüz hatları düzgün ve biçimliydi.

Gülerken çok fotoğrafı yoktur ama,

Aslında gülmek Ona yakışıyordu…

Bakımlı, tertipli ve düzenliydi.

Savaş zamanlarında bile tıraşını olur, bakımına özen gösterirdi.

Elleri çok üşürdü,

Bu yüzden sürekli eldiven giyerdi…

Boyu upuzun değildi belki ama,

Giydiği her şey çok yakışırdı…

Şafak pembesine ayrı bir ilgi duyardı.

Laciverti sevmezdi ama siyahı ağırlıkla tercih ederdi.

Ehh ne de olsa siyah lider rengiydi, asildi…

Stilistti, kendi kıyafetlerini kendisi tasarlardı.

Mevsime ve ortama uygun giyinmeyi tercih eder,

Giyim kuşamıyla karşısındakine adeta bir mesaj verirdi…

Detaycı ve mükemmeliyetçiydi.

Devrimlerini gerçekleştirirken bile her şeyi en ince ayrıntısına kadar düşündü...

İnsanüstü değildi elbette,

Hepimiz gibi etten, kemikten, kandan ibaretti…

Ama hepimizden fazla çalışkandı, fedakârdı, zekiydi.

Öngörüsü yüksek, kararlı, azimli ve sabırlıydı…

Bedene ve varoluşa değil,

Fikirlere ve üretmeye önem verirdi…

Çayı aramazdı ama, Türk kahvesini çok severdi.

Yanında bir bardak su ile Türk kahvesi içmek en büyük zevkleri arasındaydı.

Günde 15-20 fincan içtiği olurdu…

Önemli kararlar alacağı zaman kahvelerin arası sıklaşır, sigarasını yanından eksik etmezdi.

Öyle kahvaltıyla falan da çok arası yoktu,

Kuru fasulye-pilav varsa akşam yemeğinde,

Değme ziyafetler yanında halt etmişti…

Rakısını leblebiyle yudumlamayı severdi.

Alaturka dinler, türkü söyler, müziğe ilgi duyardı.

Safiye Ayla’nın sesinden ‘Yanık Ömer’ şarkısını ilk dinlediğinde,

Büyük bir hayranlıkla tekrar tekrar okumasını rica etmiş, o da okumuştu.

Vardar Ovası’nı, Selanik Türküsü ’nü söyler,

Doğduğu topraklara olan özlemi kabardıkça kabarırdı…

Dans etmeyi çok severdi,

Danslı toplantı ve balolarda her daim pistteydi.

Polka, Mazurka, Kadril ve Vals gibi salon danslarını daha çocukluk yıllarında öğrendiği için,

Bu konuda neredeyse uzmanlaşmıştı.

Türk Halk Oyunları gözdesiydi,

Zeybek gönlünde ayrı bir yere sahipti…

“Artık Avrupalılara ‘Bizim de mükemmel bir dansımız var’ diyebiliriz ve bu oyunu salonlarımızda, gösterilerimizde oynayabiliriz. Bu zeybek dansı her toplu gösteride kadınla birlikte oynanabilir ve oynanmalıdır” diyerek milli bir dans yaratılmasında öncülük etmişti.

Daha o yıllarda Devlet Opera ve Balesi, Devlet Tiyatrosu ve Senfoni Orkestraları kurarak;

Sanatın bilgili, duyarlı, kişilikli insanlar yetiştirebileceğini ön görmüştü…

En dinlendiği anlar kitap okuduğu anlardı.

"Ben çocukken yoksuldum. İki kuruş elime geçince bunun bir kuruşunu kitaba verirdim.

Eğer böyle olmasaydım, bu yaptıklarımın hiç birisini yapamazdım."

Kitaplara olan düşkünlüğünü bu sözlerle anlatırdı.

Yaşamı boyunca 3997 tane kitap okudu,

“Çalıkuşu” başucu kitabıydı.

Grigoriy Petrov’un “Beyaz Zambaklar Ülkesi'nde”,

Jean Jacques Ruosseau’dan “Toplumsal Mukavele”,

Ziya Gökalp’ten “Türkçülüğün Esasları” en sevdikleri arasındaydı.

Sadece okumuyor, aynı zamanda yazıyordu.

Dokuz kitap yazdı,

Geometri ve Medeni Bilgiler kitapları hariç diğer altı tanesi askerlik üzerineydi.

Sadece iki kitabı diğerlerinden farklıydı

En bilinen kitabı Nutuk’tu.

Aşırılığı sevmezdi, ölçülüydü…

Hiç bir şeyin fazlasından hoşlanmadığı gibi din konusunda da abartıyı sevmezdi.

Din konusuna “Allah ile kul arasındaki bağlılıktır” diyerek karşılık verirdi.

Elmalılı Hamdi Yazır’a Kur’an tefsiri yaptırdı,

Hz. Muhammed’in hayatını kitap olarak yazdırdı.

Özel hafızı Hafız Yaşar Okur’a zaman zaman evinde Kur’an okuturdu,

Manevi kızlarından Nebile’ye ezan ve Kur’an okutup dinlerdi.  

Yedi yaşında annesi Zübeyde Hanım’ın isteği ile Kuran-ı Kerim’i hatmetti.

Sekiz yaşında Kuran’ın tamamını ezbere okuyabiliyordu.

Dini hiç bir zaman gösteriş malzemesi olarak kullanmadı…

Annesi vefat ettiğinde yanında olamayışı, içinde derin bir yara açmıştı ama;

Vatan meselesi kişisel meselelerinden önemliydi...

Bulgaristan’da askeri ateşeyken Miti’ye aşık oldu,

Emine’ye, Fikriye’ye, Madame Corinne’e karşı adı konulmamış duygusal yakınlıklar yaşadı,

Nazmiye’ye evlenme teklif etti,

Latife Hanım’la 2,5 yıl evli kaldı… 

Manevi evlatları hep kız çocuklarıydı.

Sabiha, Ülkü, Afet, Nebile, Rukiye ve Zehra…

O günün şartlarında kız çocuğu olmalarına rağmen okuyup çok iyi yerlere gelmelerini sağladı.

Kız çocuklarının ve kadınların fırsat verilirse neler yapabileceğine örnek teşkil etsin istiyordu.

Saltanatın yeniden hortlamasını istemediği için hiç erkek çocuk evlat edinmedi,

Sahip çıktığı Abdurrahim ve Mustafa’yı ise annesi ve kız kardeşinin himayesine verdi…

Kadınları, çocukları ve gençleri çok önemserdi.

Türkiye’nin geleceğini hep onlarda gördü.

Sevmezdi sarayları, şatafatı, gösterişi…

Halkın arasında olmayı ve onları dinlemeyi,

Sarayların boğucu yalnızlığına tercih ederdi.

Bazen de rastgele bir kapıyı çalıp Tanrı misafiri olur,

Onlarla birlikte sofralarında pilava kaşık sallar, dertlerini dinlerdi.

Bir şenliğe rastlasa "Galiba burada bir düğün var" deyip sünnet çocuklarını ya da gelinle damadı ziyaret eder, onlara armağanlar verirdi.

Florya'da kaldığı günlerde, halkın arasında denize girerdi.

Çocuklarla şakalaşır, gençlerle söyleşir, sandala binip saatlerce kürek çekerdi.

O’na pencereden el sallayan tanımadığı yaşlı kadınların yalısına sandalını yanaştırıp kahve içmeye giderdi.

Onlarla saatlerce söyleşirdi.

Odasında asılı olan "Dört Mevsim" isimli tabloyu çok severdi.

Sıkıntılı, ateşli koma gecelerinin sabahında gözlerini açtığında bu tabloyla karşılaşır,

Bu tabloya bakınca memleketin 4 köşesini görebildiğini söylerdi.

Hastalığının son evrelerinde yanına Afet İnan'ı alıp,

Gözlerini tabloya dikince dudaklarından su sözcükler dökülürdü:

"Gidelim Afet... Bir orman kenarına gidelim. Her şeyi bırakalım.

Şöyle basit bir ev, ocaklı bir oda... Evet... Evet...

Hemen çekip gidelim ormanlara...

Hele ben bir iyi olayım da..."

İnsandı Atatürk…

Anadolu köylüsü kadar cömert ve sıcakkanlı,

Bir Karadeniz’li kadar canlı.

Bir Aydın’lı kadar oturaklı ve zeybek,

Bir İstanbul beyefendisi kadar naif…

‘Biz’ gibiydi Atatürk, mayası bizdendi yani.

Tüm ömrü boyunca sadece ‘vatan ve millet’ için çarptı kalbi,

57 yıl yaşadı sadece…

Onun 57 yıla sığdırdıklarını biz asırlara sığdıramayız.

85 yıl önce aramızdan ayrıldı…

85 yıldır tarifi imkansız, yeri dolmayan bir boşluk var hepimizde.

Açtığı yol bizi bugün hala ayakta tutuyor.

Bedeni aramızdan ayrıldı ama bize bıraktıkları yaşatıyor Onu,

Fikirleri, devrimleri, idealleri…

Ve ben bugün size şunu söylemek istiyorum;

Onu hiç görmedim, Onunla hiç karşılaşmadım, Onunla hiç konuşmadım,

Ama sanki bunları yaşamışım gibi öylesine özlüyorum ki Onu…

Ruhun şad olsun Gazi Paşam!!!

BİR SEÇİMİN ANATOMİSİ

 

BİR SEÇİMİN ANATOMİSİ

 

Şöyle başlar Sokrates’in Savunması

“Atinalılar! beni suçlayanların üzerinizdeki tesirini bilemiyorum. Fakat sözleri o kadar kandırıcıydı ki, ben kendi hesabıma onları dinlerken az daha kim olduğumu unutuyordum. Böyle olmakla beraber, inanın doğru tek söz bile söylememişlerdir.”

Evet Kılıçdaroğlu çok çalıştı, çok ter döktü, çok uğraştı…

Ama olmadı!

Peki yanlış neredeydi?

Gelin hep birlikte bakalım…

Tüm Dünya’da insanların birincil önceliği güvenlik olmuştur.

Eğer siz bir sistemi değiştirmek istiyorsanız,

Mevcut sistemin artık halkı güvende tutamadığına,

Güvenli bir gelecek sunamadığına dair insanları ikna etmelisiniz.

İşte tam da bu noktada iktidarın söylemleriyle seçimin gidişatını belirlediğini hepimiz kabul edelim.

Tüm seçim dönemi boyunca AKP’li siyasetçiler LGBTİ+ konusunu defalarca gündeme taşıdılar.

Hepimiz “ne alaka?” dedik.

Meydanlarda, televizyon programlarında ve sosyal medyada laf dönüp dolaşıp LGBTİ+ konusuna geldi.

Ama asıl mesaj şuydu;

“Karşı taraf ahlaksız ve bu yüzden onların hiçbir dediğine güvenemezsiniz”

Halkın güvende olma duygusuna ilk darbe vurulmuştu, ama bunu hiç kimse okuyamadı.

Bu mesajı okuyamadığımız gibi toplumda CHP’ye karşı yıllardır süregelen bir ön yargı var.

2019 yerel seçiminde bu ön yargı azda olsa kırılmış olmasına rağmen,

Günümüzde hala daha CHP’ye oy vermenin “günah” olduğunu düşünen,

CHP’yi güvenlik tehdidi olarak gören hatırı sayılır sayıda insan var ülkemizde.

2016 yılında Yeni Akit’te yazdığı yazıda İbrahim Bektaş,

CHP’ye oy vermiş kişileri “tövbe etmeye” çağırıyordu.

Toplumda CHP’ye karşı oluşan bu önyargıları kırmak için minik dokunuşlar değil,

Tüm gücünüzle vurmanız gerekir.

Çünkü anahtarı bulamadıysanız prangaları dokunarak kırmanız mümkün değildir.

İktidar Kılıçdaroğlu’nun ahlaki karakterini karalamakla meşguldü.

Tüm bunlar olurken muhalefet kalp yapmaya, kucaklaşma, helalleşme söylemlerine devam etti.

Kılıçdaroğlu’nun ön yargılarla ilgili en önemli hamlesi “Alevi” başlıklı videosuydu.

115 milyondan fazla izlenerek bir rekor kırdı ancak önyargı zincirlerini kırmaya yetmedi.

Dedim ya az önce minik dokunuşlar değil, tüm gücünüzle vuracaksınız…

Ahlaki açıdan güvenilir bir insan olmadığını göstermek için Kılıçdaroğlu’nun PKK ile ilişkilendirildiğini gördük.

Bu noktada iktidarın temel taktiği Kılıçdaroğlu’nun Babala Tv yayınında da değindiği gibi,

“Goebbels Taktiği”dir.

Yani kısaca açıklamak gerekirse;

Bir bilgi ne kadar çok tekrar edilirse, o bilgiyle ne kadar sık karşılaşırsanız, o kadar doğruymuş gibi geliyor.

Tekrarın sıklığı arttıkça, doğruluk algısı da artıyor.

Eğitimde de böyledir aslında;

Montessori eğitimlerinde "temrinin tekrarı" tekniği vardır.

Her ne kadar eğitim süresince geçerli olsa da, ne kadar tekrar o kadar akılda kalma olayın gerçeği.

Kılıçdaroğlu’nun PKK ile ilişkilendirilmesi,

Montaj videoların yayınlanması,

İktidarın elinde tuttuğu medya kanalıyla bu algıyı her mecrada sürekli tekrar etmesi,

Bir süre sonra inkarın yetersizliğini ortaya koyuyor.

Bir noktadan sonra onu doğruluğu ispatlı, kesin bir şeymiş gibi düşünmeye başlıyorlar.

İddiayı ilk nerede duyduk, kimden duyduk, bize nasıl bir kanıt gösterildi, hepsini unutuluyor

O mesajın güvenilir olup olmadığına dair bütün ayrıntıları unutup,

Sadece mesajın içeriğini hatırladığımızda da, ne kadar saçma bir iddia olursa olsun inanma olasılığımız artıyor.

Kılıçdaroğlu karşıtı kampanyanın da ana stratejisi tam olarak buydu.

Ne yazık ki bununla da doğru taktikleri uygulayarak başedilemedi.

Ekonomik kriz, deprem ve diğer tüm konular rafa kalktı.

Tüm gündem Kılıçdaroğlu’nun PKK ile anlaştığı noktasına çekildi.

İktidar tek konu üzerinden gündem oluştururken,

Kılıçdaroğlu emekli ikramiyesi dedi, depremzedelere bedava ev dedi, staj mağdurları dedi,

Aile destek sigortası dedi, kalıcı yaz saati dedi, ekonomik kriz dedi, YÖK’ü kapatacağım dedi,

Parlamenter sisteme dönüş dedi, yolsuzlukla mücadele dedi, memur maaşları dedi,

Asgari ücret dedi, emekli maaşı dedi, Kızılay dedi, çiftçiye indirimli elektrik dedi,

Sıfır ÖTV dedi, gençlere oyun konsolu ve cep telefonu dedi, sığınmacı dedi…….

Bu liste uzar gider….

Oysa ki az içerik çok tekrar olsaydı, ve sık tekrarlansaydı Kılıçdaroğlu şu an Cumhurbaşkanımız olabilirdi.

Şimdi hitap ettiğiniz kitle “neyi nasıl anlatırsanız anlar” önce bunu tahlil etmek gerekir.

Türkiye’deki seçmen kitlesini tanımak dediğimizde o kitlenin derdini bilmek değil,

Değerlerine zarar vermeden çözüm yollarını anlatabilmek ve ikna etmek önemli.

OECD nin yaptığı araştırmaya göre;

Türkiye'de okuduğunu anlama ve basit problem çözme yeteneğine sahip olmayanların nüfus içindeki oranı yaklaşık %40

Bu oran Japonya'da %4, Finlandiya'da %6, Hollanda'da %8, İsveç, Danimarka ve Yeni Zelanda'da %9.

Siz bu kitleye sırtınızda LGBTİ+ ve PKK yükleriyle giderseniz,

Ve bunun üzerine 100 tane vaatte bulunursanız sonuç kaçınılmazdır….

Tüm seçim dönemi boyunca seçim çalışmasını ”CHP ve Kılıçdaroğlu gelirse ülke güvenliğinin tehlikeye düşeceği, ahlaksızlığın tırmanacağı” argümanı üzerine yoğunlaştıran AKP ve Tayyip Erdoğan sonucu istediği gibi şekillendirmiştir.

İnsanlar tehlike anında kurulu düzene sarılırlar.

Tıpkı Amerikan Başkanı George W. Bush’un görev onay oranının, 

Eylül 2001 civarında %52'yken, Ekim başında bir anda %90'a fırlaması gibi.

Peki bu artışın nedeni ne?

11 Eylül Saldırıları.

Aynısını ülkemizde de yaşadık.

7 Haziran 2015 seçimlerinde, AKP %40.9 oy almış fakat tek başına iktidar olacak kadar milletvekili çıkaramamıştır.

Ancak takip eden yaz günlerinde Suruç Saldırısı, “hendek operasyonları”, Ankara Garı Saldırısı gibi olaylar

Seçimden sonraki aylarda terörü bir numaralı gündem haline getirmiştir.

1 Kasım 2015'te yapılan seçimde AKP oylarını bir anda yaklaşık 8.5 puan arttırmış,

Tek başına yeniden iktidar olmuştur.

Yazının başında da belirttiğim gibi halkın birinci önceliği güvenlik duygusudur.

Ve ne yazık ki çok basit taktiksel hatalarla seçim kaybedilmiştir.

Tüm bu argümanların yanında vatandaşlık verilen yabancıların oy kullanması,

Sahte seçmenler, listelere küsen oy vermeyen seçmenler,

Özellikle İç Anadolu, Doğu Anadolu ve Karadeniz’de organize olamayan bir muhalefet,

Bazı seçim bölgelerinde görevli olmaması ve sandık güvenliğinde ki eksiklikler gibi birçok nedende

Seçimin beklenilen sonucu doğurmadığını bizlere gösterdi.

Gandhi; “Çoğunluğun onayı yanlışı doğru yapmaz”  der.

Bence haklı…

O yüzden artık önümüzdeki yerel seçimlere bakmalıyız.

Kişisel kanaatim şudur ki;

CHP’nin silkinip kendine gelmesi için belki de böyle bir sonuç gerekiyordu.

Çok üzüldüm, hala daha kendime gelebilmiş değilim ama bazen gerekiyor sanırım böyle darbeler.

Lenin de dediği gibi “yenilgi yılları, iyi bir okuldur”

Umarım bu okuldan mezun olmuşuzdur ve bu son yenilgimizdir.

Bir okun en uzaktaki hedefi vurmadan önce en dibe kadar çekilmesi gerekir.

Dipte olmak, büyük çıkışların temelidir.

Şimdi derin bir nefes alıp Atatürk’e sarılıyoruz.

O, 1919 yılında yola çıkmadan önce Havza’da ne demişti bize;

"Hiçbir zaman ümitsiz olmayacağız, çalışacağız, memleketi kurtaracağız. Bizi öldürmek değil, canlı mezara koymak istiyorlar. Şimdi çukurun kenarındayız. Son bir cüret belki bizi kurtarabilir..."